1876 yılındaki başarısız I. Meşrutiyet denemesinin ardından yaşanan 30 .¡İlık saltanat süreci ve bunun akabinde ilân edilen II. Meşrutiyet, Osman-Devletinde klasik yönetim anlayışında köklü değişimlere neden oldu. II. Meşrutiyetin ilânında önemli bir rolü olan İttihat ve Terakki Cemiyeti özellikle II. Abdülhamid’in tahttan indirilmesi ve V. Mehmed Reşad’ın tahta çıkarılmasından sonra yapılandırılan yeni yönetim mekanizması içerisindeki ağırlığını giderek arttırdı. Böylece Osmanlı Devletinde saltanat, hükümet, Meclis-i Ayan ve Meclis-i Mebusan arasında yetkinin paylaşıldığı meşruti bir rejim kuruldu. Yeni dönemin Padişahı V. Mehmed Reşad’ın tahta çıkarılmasında İttihat ve Terakki Cemiyetinin hâkim olduğu Meclis-i Mebusan belirleyici olmuştu. Bu etken ve bundan sonra yapılan Anayasal değişiklikler yönetim erkleri arasındaki yetki dağılımında dengeleri Meclis-i Mebusan lehine değiştirecekti.
II. Meşrutiyetten sonraki dönemde İttihat ve Terakki Cemiyeti, hükümet ve Meclis-i Âyan’daki ağırlığını da arttırdı. Artık saltanat, Kanûn-ı Esâsi’de sınırlandırılmış yetkileriyle donatılmış bir onay makamı haline gelmişti. İşte Osmanlı Devleti I. Dünya Savaşına böyle bir yönetim mekanizması ile katılmıştı. Takdir edileceği üzere savaşın sonunda alınan yenilgiye paralel olarak hem İttihat Terakki iktidarı hem de kurulan rejim tehlikeye girdi. Savaşın İttifak Devletleri aleyhine sonuçlanacağının anlaşılması üzerine muhalifler sahneye çıkarken İttihat ve Terakki Cemiyetinin yönetim üzerindeki nüfuzu azaldı. Bu sıralarda vefat eden Padişah V. Mehmed Reşad’ın yerine VI. Mehmed Vahdettin geçti. Vahdettin tahta çıktığında eski gücünü ve etkisini kaybetmiş olan İttihat ve Terakki Cemiyeti ile karşı karşıya kaldı. Yenilginin kaçınılmaz hale gelmesi üzerine Talat Paşa Hükümeti iktidardan çekilirken (8 Ekim 1918), Ahmed İzzet Paşa yeni hükümeti kurdu (14 Ekim 1918). Zamansız Padişah ve hükümet değişiklikleri Osmanlı yönetiminde sıkıntılara neden oluyordu.

---