2008 yılında bir grup eşcinsel, biseksüel, travesti ve transseksüel kadın bir araya geldik, çalışmanın tohumlarını ektik. Amacımız, kendisini travesti ve transseksüel (trans kadınlar) olarak tanımlayan kadınların sorunlarını görünür kılmaktı. Zamanla sayımız çoğaldı, yeni kadınlar da çalışmamıza dâhil oldu, serpildik, yeşerdik. Beraber yaşanan sorunları konuştuk, bunları yazdık. Trans kadınlar öylesine sert ve ağır yaşam şartlarıyla karşı karşılardı ki, yazdıklarımızı sorulaştırmaya sayfalar yetmedi. En temel sorun alanlarını belirlemeye çalıştık. Buna rağmen soru sayımız 93'ün altına inmedi.
Sorularımızı alt alta yazdık, bazıları açık bazıları kapalı uçluydu, yöntemimiz anket olsun dedik. Katılımcılarımızı aramaya koyulduk. Lambda'ya gelip giden trans kadınlara, onların arkadaşlarına, arkadaşların arkadaşlarına, katılmak isterler mi, diye sorduk. Kendisini travesti veya transseksüel olarak tanımlayan kadınlarla anketimizi yaptık. Katılımcılarımızın bazıları gacıvari, bazıları maskülendi. Bizim için önemli olan kişinin nasıl göründüğü değil, kendisini nasıl gördüğü ve tanımladığıydı. Anket katılımcılarımıza bu bakış açısıyla ulaştık.
Anketler uygulandı, veriler kayda geçildi, sonuçlar analiz edildi ve işte kitap karşınızda. Bu esnada çok konuştuk, çok koşturduk, çok yorulduk. Bu çalışmaya en çok da trans kadınlar kafa yordu, emek harcadı, ter döktü. Bu kitap, trans kadınların yaşadıklarını anlatmaya sadece bir damla katkı sunabilir. Yaşananlar çok yoğun, yaşananlar çok acı... Sorun; transfobi.
Daha gözümüzü ilk açtığımızda başlamıştı o. Her birimiz, daha en başında bile pembeler, mavilerdik. Oynayalım diye aldıkları oyuncakları hiç sormadılar bize. Çünkü erkek adam kamyonla, kız çoçuk bebekle oynardı. Ama hiç sormadılar bize "sen hangisini istersin" diye. Sorsalardı belki söylerdik "anne ben kamyon istemiyorum, baba ben pantolon giymek istemiyorum, teyze ben makyaj yapmak istiyorum, ayna ben kendim olmak istiyorum"...

---