İstinye Suları Atlıyorum bir vapura Sirkeci'den, doğru Boğaz'a. Öğle vapurlarında kimseler yok. Ne tanıyan, ne ilgilenen. Tek tek geziyorum Boğaz iskelelerini. Tatil günlerinde değil, herkesin çalıştığı günlerde... Bir roman yanımda, bir de küçük defter. Yetiyor. Bir süre tek başıma olmanın güzelliğini duyuyorum. Yığından kopmanın, güncel olaylardan, sonuçsuz çekişmelerden, birtakım yıkıntılardan sıyrılmanın yolu bu, kaçmak. Bırakmak bir şeyleri geride. Olsun, küçük kaçışlar olsun bunlar. Birkaç saatliğine de olsa bir kopuş, bir kaçış bu, çevreden, bildik kişilerden, yalan duygulardan... Yahya Kemal'i sevmeye başladım yeniden. Bir zamanlar kızıyordum, sinirleniyordum okurken. Düzeyde kalmış duyguların, gözlemlerin, izlenimlerin şairiydi. "Kolay" bir şairdi. Biçim ustalığı da kurtarmıyor bazan. Üstelik sığ söyleyişleri de gözüme batıyordu nedense. Son zamanlarda değişti bu düşüncem. Özellikle Boğazla böylesine içli dışlı yaşadıktan sonra, Boğazı iskele iskele tattıktan sonra... Yahya Kemal bu şiirleriyle kalacak yarına, Boğaziçi'nin en tatlı köşeleri için yazdığı şiirlerle... Boğaz kaldıkça bu şiirler de yaşayacak. Kanlıca'sı, Kandilli'si, İstinye'si hepsi. İşte şu koy, İstinye koyu örneğin... Bir 1929 yazını hatırlıyorum bu kasım akşamüstü. Bakıyorum, İstinye koyu küçülmüş zamanla. Ya da gemiler büyümüş. Gerçekten gemiler kocaman. İki tanesi zor sığıyor koya. O zamanlar ufaktı gemiler. İstinye koyu yalılarla doluydu. Biz o yaz burada oturmuştuk, şu kanepenin durduğu yerde. İki kat tahta bir Rum evi. Pencereden oltamı sarkıtırdım, bir şey yakalayamazdım. Sabahları motor gürültüleriyle uyanırdım. Bir de Altınordu kulübünün futalarının düzenli sesini hatırlıyorum. "Babam, annem, evimiz... " Saba'nın şiirini mırıldanmanın sırası! İstinye iskelesi koca bir yalının altındaydı. Besteci Necip Celal otururdu o yalıda. Piyano sesleri duyardık oralarda gezinirken. Mahallenin delikanlılarını toplardı, piyano çalardı onlara...

---