Hayırseverlik, bireylerin dinî, vicdanî ve duygusal güdülerinden hareketle yaptıkları yardım faaliyetleri olarak tanımlanmaktadır. 8500 yıllık tarihe sahip olan İstanbul’un hanımefendileri, bu hayırseverlik anlayışıyla güçleri ve zenginlikleri ölçüsünde insanların yardım çağrısına koşmuşlar, böylece şehrin zenginleşmesine olduğu kadar medeniyetin birikimine de katkıda bulunmuşlardır. Saltanat mensupları, saray hanımları, padişah kadınları ve kızları bu hayırseverlik yarışında en önde gidenlerdir. Ancak sadece zengin ve güçlü hanımlar değil, gönlü zengin nice kadınlar da bu iyilik kervanında olmuşlar ve kıyamete kadar devam etmek üzere vakıflar kurmuşlardır.
Bu vakıflarda neler yoktur ki: Yaradan'a daha yakın olmak isteyenler için inşa edilen mabetler ve tekkeler; medeniyetin ve nezafetin temel taşlarından olan su yapıları, cehaleti yeryüzünden silip atacak kütüphaneler, mektepler ve medreseler; halka ve yoksullara derman olan imaretler ve hastaneler... Bununla birlikte, gelin olacak yoksul kızların çeyizlerini, öğrencilerin kıyafet ve ayakkabılarını karşılayan, yaşlıların bakımını yapan, borcu için hapis yatanların borçlarını ödeyen ve köleleri hürriyetine kavuşturan onlarca iyilik faaliyeti...

---