Toplum hayatında oldukça önemli bir yere sahip olan adetler, sosyal ilişkileri düzenleyen bir kurallar toplamı olarak düşünülebilir. Yeni bir ev alındığında, düğün ya da doğum esnasında veya insanların belli bir amaçla bir araya geldiği hemen her seferinde uyulan âdetlerin çoğu nazar değmesini engellemek, bereket, bolluk ve uğur getirmesi amacıyla uyulan adetlerdir ve bunların büyük çoğunluğu kadınlar etrafında şekillenmiştir. İstanbul'un 100 Âdeti adlı bu kitabı hazırlarken birbiriyle ilişkili âdetleri bir arada anlatmayı uygun gördüm. Hem birbirleriyle ilişkileri hem de çoğu ev içinde geçtiği için bunları bir arada okumanın, okurların eski İstanbul yaşayışını, en azından âdetler bakımından, daha iyi kavramalarını sağlayacağını düşündüm. Eski İstanbul'da belli bir sırayı, belli terkip ve aletleri, bir türbeye veya kişiye başvurulmasını gerektiren âdetlerin dışında, bu kitaba konu olamayacak kadar küçük âdet ve inanmalar da var. Örnek vermek gerekirse, savaş zamanı, savaşı uzatacağına inanıldığından evlerde oya ve kese örmemeye dikkat edilirdi. Yeni taşınılan evin ocağı yakılacağı zaman evde ilk olarak tatlı pişirmenin veya ocağın üzerine bir parça kırmızı şeker atmanın eve uğur ve neşe getireceğine inanılırdı. Yeni bir elbise dikilirken yakasından artan parça doğranıp atılırsa, elbise ilk olarak cuma veya pazar günü giyilirse ve elbise giyilmeden önce yere konup ayakla yakasına basılırsa, o elbisenin sahibine uğur getireceğine inanılırdı. Birkaç cümleden öteye geçmeyen bu tür âdetlerle ilgili bilgi kısıtlı olduğu için, madde olarak kitaba dahil edemedim. 100 sayısı, bir kitaptaki madde sayısı olarak düşünüldüğünde oldukça büyük bir sayı olmasına rağmen, bu kitaba konu olabilecek onlarca başlığı kitabın dışında tutmak zorunda kaldığımı belirtmek isterim. İstanbul'un 100 Âdeti umarım keyifle okunacak bir kitap olmuştur.

---