Dinî, sanatsal ve entelektüel bir merkez olan İstanbul, Bizans zamanındaki önemini, 1453'teki Türk fethinden sonra da devam ettirmiştir. Gerek Bizans gerekse Osmanlı dönemlerinde İstanbul; bilinmeyeni keşfetme ve ufkunu yeni yerlerle genişletme amacındaki seyyahların ilgi odağı olmuştur. Seyyahların çoğu, karşılaştıkları İstanbul'un etkisi altında kalarak gördüklerini kaleme almışlardır. Bu yazılar tamamen gerçeği yansıtıp yansıtmadıklarına bakılmaksızın büyük ilgi görür. Seyahatnameler, bir şehrin tarih katmanlarındaki renklilikleri, içerikteki farklılığın detaylarını, çeşitliliğini günümüze kadar ulaştıran kayıtlar olduğu için önemlidir. Seyahatnamelerde kaydedilmiş bilgiler genellikle şehrin ufuktan en iyi görülen binaları etrafında toplansa da, bazı seyyahlar şehirdeki toplum hayatı, örf ve adetler, şehre ve şehirlilere has detaylar, şimdilerde kaybolmuş ama o zaman var olan mimari yapılardan da bahsetmişlerdir. Taşlıcalı Yahya'nın Şehrengizi, Latifi'nin Tezkiresi, Kömürcüyan'ın İstanbul Tarihi gibi aslında İstanbul'un yerlisi sayılabilecek kişilerin İstanbul metinleri, tüm zamanların en büyük seyyahlarından sayılan ve aslında İstanbul sakinlerinden biri olan Evliya Çelebi, İstanbul anlatısı "yabancı' seyyahların yanında kitapta yer bulmuştur. İstanbul'a dair yazılmış seyahatnameler, tarihi vesikaların yanında şehrin zaman içinde yaşadığı değişiklikleri öğrenmek isteyenler için de eşsiz bir kaynaktır. Bu kaynaklardan yüzünü bir araya getiren İstanbul'un 100 Seyyahı kitabı da şehre dair yüzyıllara dayanan gözlemlerin kısa bir özetini sunmaktadır.

---