Bir zamanlar İstanbul, eksikliklerine rağmen asırlardır süregelen kültür birikimi ve eşsiz doğa güzellikleri ile bir dünya hazinesi idi. Nerede yaşanırsa yaşansın, onun büyüleyici havasından ruhen uzak kalmak olanaksızdı. Şiirler de başlangıçta onun uzun tarihinden ve görkemli doğasından kaynaklanan kendine özgü hüznünü ve gizemini, ve eşsiz büyüsüne duyulan özlemi yansıtma arzusundan kaynaklanmıştır. Ancak bu İstanbul şiirleri, 'yerlerle' ilgili iki gerçeği de belirginleştirmektedir. Birincisi, kişinin eskiden yaşadığı yerlere duyduğu özlem, aynı zamanda onun kendi geçmişine duyduğu bir özlemdir; kendi yaşamında zaman içerisinde kaybettiklerinin sonuçsuz bir arayışıdır. İkincisi, 'yerler' ve Doğa yaşamın kendi gerçeklerinin, kendine özgü işleyişinin, ve bu işleyişte var olan felsefenin suskun fakat çarpıcı bir anlatımıdır. Aslında, Doğa, ve insanın kurduğu mekanların 'yaşamları' ve geçirdikleri evrimler insanın yaşam sürecinden farklı değildir. Bu da demektir ki, 'yerler' hem bireysel, hem de genel anlamda en gerçek, en değerli hazinedir; dolayısıyla, mümkün olduğunca özenle korunarak gelecek nesillere bırakılmalıdır. Karşılaştırma yapmak arzu edilmese de bazen kaçınılmaz olmaktadır: Örneğin, İskoçya, İrlanda, Japonya gibi ülkelerde doğaya, (her ne kadar küresel ısınma gibi tehlikeler insanlığın geleceğini tehdit etse de) bir çocuğa gösterilen özen gösterilmektedir. Bu, doğanın herkesin hakkı olduğu, dolayısıyla kimsenin onu keyfince kullanamayacağı, yok edemeyeceği anlamına gelmektedir...

---