Şehzade Camii'nin Vefa'ya dönen köşesinde somaki bir mermer sütun vardır. Bu sütunun alt kısmı yolun yükselmesi dolayısıyla toprağa gömülmüş bir haldedir. Bu somaki sütun üzerinde görülen demirden bir mil onun kendi çevresinde döndüğünü gösterir. Halk bu sütunun İstanbul'un ortasına işaret olduğuna inanır. Bu düşünceyle haritaya bakıldığı zaman eski İstanbul'un ortasının bu bölgeye rastladığı gerçeğine varılır. Aslında Vezneciler, Direklerarası, Şehzadebaşı, Saraçhane, bir bütündür. Çok defa hepsine birden Şehzadebaşı denir. Bu semt sade bir coğrafi merkez değil, İstanbul'un aynı zamanda bir kültür, san'at merkezidir de. Sultanahmet'ten Divanyolu ile bir kültür çizgisi Şehzadebaşı'nda son bulduğu gibi, Fatih'ten gelen bir kültür çizgisi Süleymaniye, Laleli ve Aksaray'dan gelenlerle birleşir. Bu bölge Türk gelenekleriyle yoğurulmuş bir bölgedir. İstanbul'un birbirine en yakın san'at ve kültür eserleri burada yananadır. Yanan, yıkılan camiler bir yana bırakılırsa Camcı Ali, Kuyucu Murad Paşa, Kalenderane, Balaban Ağa, İbrahim Paşa Camii, dev Şehzade Camii, bitişiğinde de Burmalı Camii ve Altunizade Camii arka arkaya dizilirler. Bu ibadethaneler çevresinde tiyatrolar. çalgılı kahveler, karagözcüler, meddahlar, ortaoyuncular, daha neler yok... Beş tiyatro sade ikiyiz adımlık Direklerarası'nda hemen hemen yanana gibi bir şey. Kütüphaneler, mektepler, medreseler de eğlence yerleriyle bitişik sanki. O kapalı devirde, buranın tiyatroları ramazanda kadınlara dahi açıktı. Cami' e teraviye giden, başında abani sarık bulunan (Abdi) Abdürrezzak namazdan sonra Kel Hasan'la birlikte tiyatroya koşuyorlardı. Bunlar oyun seyretmeğe değil, oyun oynamağa koşuyorlardı. Bununla beraber arkadan, cemaat da, onları takipten geri kalmıyordu. O zamana göre en açık saçık oyuncular, kadınlar Direklerarası'nda idi. Bu tiyatrolara çarşaflı, feraceli kadınlar girerdi ama bunlar localarda, kafesler arkasında idiler. Bu kafeslerin çıtaları öyle aralıklı idi ki kadınların yüzlerindeki benler tek tek sayılabilirdi...

---