Birbirine bağlı olmak senfoniktir.
Onun hayatıma girdiği andan beri yaşadığım depremler onarılamaz bir evredeydi artık. Melankolik sularda her daim yüzmekten keyif alan ben, onunla bu okyanusta boğulmuştum. O berrak, ruhumu titreten sesiyle sarmalanmış müziğini ilk duyduğumda yeniden doğmuş, gözümün önünde sahnede can verdiğinde onunla yok olmuştum. Ardından bir hayal gibi karşıma çıktığında ise onarılamaz bir yıkıma uğradım. Bu üçlemenin her aşamasında korkunç derecede sarsıldım ve nefret ettim ondan, tam da tutkumun alevleri cehennemi bir boyuta ulaştığı zaman.
Arzu değiştirir!
Ne yönde olduğu meçhul tabii ama değiştireceği kesin! Bunu göze almaya değerdi... İç organlarımın sıkıştığına tanık oluyorum. Dil öncesi duygularıma dönüyorum. O artık iki kardeşin, düşle ölümün arasındaki o gizemli Araf’ta uyuyor. Ona ulaşabilmemin tek yolu ikimizin de aynı anda bulunabileceği şu evrenden, düşlerden başkası değil. Onlar da donmuş bir zamanın esiri şimdi, hareketsiz, isteksiz... 

---