Uçak İnİş yapmak üzereydi ve artik dayanacak hâlde değildim. Dört saattir, benim en az iki katım cüsseye sahip iki adamın arasında, daracık bir yerde kıpırdayamadan oturuyordum. Işıklar kapalıydı. Pilotun her an pisti kaçırıp uçağı düşürmesini bekliyormuş gibi tedirginlikle oturan yolcuların sessizliği, ağır makinelerin gürültüsünü vurgular gibiydi.
Nihayet tekerlekler yere değdi. Bir grup yolcu alkış tutmaya başladı, ki bu bana her zaman çok aptalca gelmiştir. Kabin görevlileri kemerlerimizi henüz çözmememizi söylüyordu ama artık çok geçti. Uçak hâlâ park yerine doğru ilerliyordu ama yolcuların yarısı çoktan kalkmış, el bagajlarını almaya hazırlanıyordu. Uçak durduğunda hemen koridoru doldurdular. Böylece artık kimsenin kıpırdayacak yeri kalmamıştı. Ne yazık ki yanımdaki şişman adamın herkes inmeden kımıldamaya niyeti yoktu. Kısa bir süre sonra nedenini anladım. Son yolcu da gittiğinde güçlükle yerinden kalktı ve kapıya doğru ağır adımlarla ilerledi. Çok iri olduğundan koridora zar zor sığıyordu. Bir an önce dışarı çıkmak istediğim için hayal kırıklığım giderek büyüyordu. Biraz uzun sürdü ama sonunda bana gülümseyen kabin görevlisinin beklediği kapıya ulaştım.
“Hoş geldiniz!” Sanırım bakışlarımdan ne dediğine dair hiçbir fikrim olmadığını anlamıştı. Bu kez İngilizce olarak “İyi tatiller!” dedi tatlı bir aksanla...

---