İstanbul'un yüzü büyük bir hızla değişiyor. Büyük ahşap İstanbul kayboluyor. Türk Ahşap Yapı Sanatının tabiatla anlaşmış bir güzelliği vardı, o binalardan kurulmuş şehir ve kasabalarımız da öyleydi. Onun içindir ki memleketimize ve en büyük şehrimiz İstanbul'a gelen yabancı sanatçılar, başka hiç bir yerde göremedikleri güzellik karşısında hayran kalırlardı. Kopan, sökülen, yer tasarrufu ile kazanç hırsından başka kaygısı olmayan hoyrat eller tarafından yok edilen güzelliklerin yerini beton ve demir yığınları alıyor. Hepsi bahçeli ahşap yapılar yok edilirken istanbul'da bir de ağaç katliamı başlamıştır. Şehir içinde ev ve konak, yazlıklarda da yalı ve köşk kalmadı diyebilirim. Korularla, çam '/20 çınar ağaçları ile meyve ve çiçek bahçeleriyle, bağlarla birlikte. En son eserleri amatör fotoğrafçı PERİHAN BALEL Hanımefendi'nin objektifi topluyor. Büyük başarı ile çektiği resimler, yakın bir gelecekte kıymetine baha biçilmez bir resim arşivi olacaktır, eski İstanbul'u görmek isteyenler onun resimlerine bakacaklardır ve gözlerinin karşısındaki beton ve demir yığınlarını görerek hırstan doğmuş felaketin azametini anlayacaklardır. PERİHAN BALEL'in "İstanbul'un Eski Ev ve Sokakları" isimli fotoğraf sergilerini 1974 yılının başında "İstanbul'un eski Boğaziçi yalıları" sergisi takip ediyor. Bir gazeteci; A. Hikmet Özkök, sanatkâr kadının bir sergisi için: "Eserlerinize bakarken, objektifinizi gözüm sandım" demiştir. Yalı fotoğraflarının karşısında böyle bir söz söylemek isterdim. Şu anda önümde, 1814-1815 arasında tanzim edilmiş bir Bostancıbaşı Defteri duruyor...

---