Ahmed'in Mektubu

Hilkat Takvimi 6136
sa’dan Sonra 628
Ay Vakti 6
Bahardı yine. Deniz mavi, gök masmaviydi. Kıyılarımda, tepelerimde erguvanlar açmıştı. İsa nefes bir meltem, gökyüzünde bulutları, Boğazda yelkenleri sürüyordu.
İmparatorluk kadırgalarından biri Skutari'de kıyıya yaklaşmış, rıhtımda Arap atları üzerinde bekleyen üç yabancıyı saraya götürmeye hazırlanıyordu. Yabancılar Suriyeli tüccarlar gibi giyinmiş, başlarına keten kumaşlar sarılmışlardı. Yüzlerinden ışık yayılıyor, tüccardan ziyade bir azize, bir savaşçıya benziyorlardı. Kaptanlar, sandalcılar, hamallar, yolcular, satıcılar, kadınlar, erkekler, dalyanlarda balıkçılar onları izliyorkcn. onlar gözlerini bana kilitlemişlerdi.
işte Konstanıiniyye! Diyar-ı Rum’un başkenti karşılarındaydı. Surlarıma, kubbelerime, yeşil tepelerime, eflatun gölgelerime, içimden geçen denize bakıp beni cennete benzetiyorlardı: “Selam sana ey şehir! Ey Peygamber müjdesi!”
Bunlar son Peygamber'in elçileri, yol arkadaşlarıydı. Yanlarında bahasız bir emanet; Peygamber'in Konstantiniyye’ye gönderdiği mektup vardı. Uzun bir yolculuktan sonra vazifelerini yerine getirecek olmanın sevincini duyuyor, bir an evvel O’na dönmeyi umut ediyorlardı.
Sarayın rıhtımına indirilmiş, köşklerde ağırlanmış, ıtır kokan hamamlarda saçlarını tarayıp misklerle kokulanmış, kutlu mektubu Heraklius'a ulaştırmak için hazırlanmışlardı..

---