"Anlamıyor musun?" demiştim bana tatil için Sicilya'yı öneren arkadaşıma, "Ben erkeklerin e'sine bile tahammül edemeyecek bir durumdayım, sense bana Latin âşıkların cennetini öneriyorsun! Üstelik yanımda küçük bir çocukla beraber..." "Sarhoş kafalar ayılmak için son bir tek daha atar!" dedi, "Bunu bilmiyor musun? Ayrıca hiçbir erkek bir İtalyan erkeği gibi bakamaz... Güzelliğinin, ya da kaç yaşında olduğunun fazla bir önemi yoktur! Öyle bir bakarlar ki; gümüş saçlı, yetmişlik bir kadın bile kendisini altın bukleli Shirley Temple gibi hisseder. Bilmem, anlatabiliyor muyum?" Bazı şeylere inanmak ister insan, inanmaya ihtiyaç duyar en azından. Kız arkadaşımın önerisi de öyle gelmişti bana, kabul edilmesi gereken bir şey, fazla irdelemeden ve fazla sorgulamadan... O yaz, oğlum ve ben bir ayımızı Sicilya'da geçirecektik. Plan buydu. Bazen biz bile farkına varmadan plan çizilir, o planı uygulamak da bize düşer. Bulmacaların labirentlerinde umarsızca çıkışa ulaşmaya çalışan çizgiden hayvancıklar gibi, bütün bir kışı mahkemelerde geçirdikten sonra nihayet kocamdan boşanabilmiş, oğlumla ikimiz için yeni bir dünya kurmaya karar vermiştim. Siz şimdi sebebini merak edersiniz, biliyorum; bir boşanma haberi duyulduğunda nedeni sorulur hemen. Ancak bunun için tıpkı kız arkadaşımla olduğumuz gibi sıkı fıkı dost olmamız lazım sizinle; saatler süren telefon konuşmaları yapmamız, uykusuz gecelerin sabahında Gloria Jean's'de buluşup işe gitmeden önce boş midelere büyük boy kahveleri indirirken kafamı ütülemem lazım, size sözcüklerle eziyet etmem lazım... Bilmiyorum, katlanabilir misiniz o kadarına? Kırmızı, şiş gözlerime, gözyaşlarıma, salya sümük ağlamalarıma... Hadi o arkadaşlık hatırına katlandı diyelim, ya sizin günahınız ne?..

---