Nem yüklü İstanbul sıcağının, yapış yapış, insanları bunalttığı o temmuz gecesinde, evlerin içine işlemiş olan sessizlik, bir kadın çığlığı ile yırtılıyordu: "Kapının önünde ceset var!.." Işıklar yanmış, bir uğultu, bir şamata kısa zamanda mahalleyi kaplayıvermişti... Bazı kadınlar, telaştan unutmuş gibi yaparak vücutlarını gösteren geceliklerle sokağa fırlamışlardı. "Kim öldürmüş?" "Öldüren filan yok ayol, ceset bulunmuş sadece." "Bilmem ki..." "Amaa! Çok feci durumdaymış, ben bakamam." Küçükler de annelerinin eteklerine yapışmış, aynı heyecan dalgasına kapılarak soruyorlardı: "Ceset ne demek anne?" Aslında kimsenin doğru dürüst bir şey bildiği yoktu. Hiçbirisi cesede yaklaşamıyor, hatta o yöne bile bakamıyorlardı. Bir süre sonra bu olay unutulup gitmişti. Kadınlar, yemek tariflerinden televizyon dizilerine kadar her şeyi konuşuyorlardı da artık ceset lafını ağızlarına bile almıyorlardı. Peşpeşe arabaların geldiğini görünce tekrar heyecanlandılar. Bir anda ortalığı polisler doldurmuştu. "Burada ceset varmış?."

---