Taksim Meydanı'ndan Gümüşsuyu'na doğru inerken hep bir rüzgâr eser. Bu rüzgâr mevsimine göre kimi kez ipek gibi yumuşacıktır, kimi kez sen ve dondurucu. Yaz aylarında insana hoş gelir, kış aylarındaysa öyle bir çarpar ki insan neye uğradığını şaşırır. Özellikle yağmurlu havalarda esmeyedursun, çer çöp havada uçuşur, etekler havalanır, şemsiyeler tersine döner, saçlar darmadağın olur. Ayaspaşa'nın rüzgârı bir anda serseme çevirir insanı. Galata ve Cihangir sırtlarından sonra doğuda Dolmabahçe, güneydoğuda Kabataş'a doğru inen dik yamaçlar üstündeki bu yörenin adının Ayaspaşa olmasının nedeninin hep bu rüzgâr olduğunu sanırdım. Oysa "ayaz" adı sadece bir rastlantı, bir tür sözcük benzerliğiymiş. Semt adını 16. yüzyılda Kanuni Sultan Süleyman'ın sadrazamlarından olan Ayas Paşa'dan almış. Dik yokuşlu, çoğu merdivenli dar sokakları olan bu semtin büyük bir kısmı o dönemde kocaman boş tarlaları, bağları, bahçeleri, konaklarıyla Ayas Paşa'ya aitmiş. 17. yüzyıldan sonra Taksim'den İnönü Caddesi'nin dönemecine kadar uzanan yöre, Dolmabahçe'ye kadar mezarlık haline getirilmiş. 19. yüzyılda modernleşme sürecinde kentin yapısı yavaş yavaş değişirken, yüzyılın başlarında Ayaspaşa Mezarlığı da kaldırılmış, bu yörede de yeni yeni yapılar oluşmaya başlamış. Bu süreçte oluşan ilk yapılardan biri de Alman Sefareti... Halkın, üstündeki Prusya kanatlarından dolayı "Kuşlu Saray" olarak adlandırdığı Alman Sefareti'nin karşısında yirminci yüzyılın başlarında yapılan ve Yahya Kemal'den Ahmet Hamdi Tanpınar'a kadar birçok ünlü kişiyi barındıran Park Otel yer alıyor. Son yirmi yıl içinde yıkılarak bir harabeye dönüşen şimdi de otomobil park yeri olarak çevreyi zehirleyen Park Otel, hızla değişen bu semtin belki de en acınası manzarasını sergiliyor günümüzde. Ailemiz Ayaspaşalı sayılır. Çünkü anneannem Seniha Bedri Nedim Göknil ile büyükbabam Bedri Nedim Göknil otuzlu yıllarda gelmişler Ayaspaşa'ya. Annemle teyzemin çocukluğu ve gençliği burada geçmiş. Ben de daha çok küçükken ellili yıllarda geldim Ayaspaşa'ya...

---