Söze, "o zamanlar" diye başlamak gerek. O zamanlar, her şey "o zamanlar" tadındaydı sanki. Fulya Mahallesi, İstanbul, dünya; hepsinin her zaman bir "o zamanlan" vardı mutlaka. Fulya Mahallesi'ndeki Pehlivan Sokak, yirmi beş yıl önce, bugünkü halinde değildi. Yani, işlenmiş, temizlenmiş, kaldırımı kaldırılmış, indirimi indirilmiş, gürbüz bir sokak değildi. Biraz eğri büğrü, biraz daha ince, biraz daha gösterişsiz. Sokağın iki yanında, asfaltın yetmediği bölümlerde toprak zemin eski haliyle görünürdü. Bu toprak zemin nedeniyle kimi yerlerin neredeyse patikaya dönüştüğü olurdu. Özellikle sonlara doğru. Az önce geçen, "İndirimi indirilmiş" sözü pek anlaşılmamış olabilir. Hemen açıklayalım; sokağın iki yanındaki kimi yükseltiler, duvarlar arsaya dönüştürüldü; sokakla aynı düzeye indirildi. Öyle ki; bu indirilen bölümlere birer zemin kat ve bu zemin katlara da birden fazla daire bile sığdırıldığı görüldü... Akıncı Bayırı Sokağı'ndan başlayıp, sonlara doğru, Öğretmen Nigar Hanım Sokağı'nın, bizim Pehlivan Sokağı'ndan sola doğru ayrıldığı yerde, sokak önce bir balon yaparcasına biraz genişleyip, az sonra öyle bir dirsek göstererek daralma yapardı ki, dirseğin ucu nedeniyle sokak bitti sanılırdı. O zamanlar pek seyrek olmakla birlikte, taksiyle gelmişsek, "Daha devam ediyor mu?" diye sorardı taksici yüzünü ekşiterek. Çünkü "devam ediyor" yanıtını alacak olursa, oldukça kötü bir yola girmesi gerekecekti. Daralmanın az ilerisindeki apartmanda oturuyoruz "o zamanlar."

---