Doğma büyüme Çiftehavuz'lu olduğum için semtimizi yazmak, aklımdan geçen bir düşünceydi. Nedense, bir türlü gerçekleştiremiyordum. Araya; öyküler, romanlar, çocuk kitaplan giriyor, erteleniyordu. Aslında, Çiftehavuzlar'ı yazmak, benim için gönül borcuydu. Özelikle ailem için... Annem benden bunu ne çok istemişti... Öncelikle sevgili dostum Eray Canberk ve Heyamola Yayınları'nın sahibi Sayın Ömer Asan'a bana bu fırsatı verdikleri için, teşekkür ediyorum. Belki, böyle bir zorunluluk olmasaydı, bir daha hiç yazmayabilirdim. Çünkü araya bir öykü, ya da roman her zaman girebilirdi. Geçen yıl, yeni bir kısa roman yazmıştım. Dinleniyordum. Kendimi tam boşlukta görmeye başladığım sıralarda Çiftehavuzlar'ı yazmak önerisi, beni hiç düşünmediğim bir biçimde birden alıp götürdü, yeniden çocukluğuma, gençliğime, o açık mavi, duru yıllara geri döndürdü. Başımda yine kavak yelleri esmeye başlamıştı... Coşkumdan içim içime sığınıyordu; demek yazma vakti gelmişti... Artık gece gündüz bu kitapla dolmuştum... Dostlarıma, komşularıma söylediğimde, hepsi sanki aynı anda seferber oldular. Belki de, onların bu içten destekleriyle, kitabı kolayca bitirebildim. Öte yandan bir tayın tüylerini tek tek saymak gibi bir işti bu. Kitapta adı geçen-geçmeyen akrabalarıma, dostlarıma gönül borcu duyuyorum. Onları zamanlı zamansız aradığım, anlattıkları pek çok ayrıntıyı defalarca soruşumda hepsinden de hoşgörüyle, anlayışla, sabırla yanıtlar aldığım ve Çiftehavuzlar tutkuma destek oldukları için, yeniden bir kez daha teşekkür ediyorum... Sevgilerle...

---