Yazmak cesaret işidir. Gel gör ki bilgi cürete esir düştüğünde metin kılçıktan geçilmez. Haddini bilmez iyidir. Lakin sınır ihlalleri olmadıkça da başka dünyaların mümkünlüğü görülemez. Vaktiyle yazmıştım; oradan alıntılamak isterim: "Haritada Bir Nokta bir başka noktaya ne zaman yakınlaşmak istese kıyamet kopar. İstanbul Dersaadet'in üzerine, Cumhuriyet Osmanlı'nın üzerine, sanayi kırsalın üzerine devrilir. Oysa; zeki dünyanın fiziksel dünya kadar iyi yönetilmesi gerekir; çünkü her ne kadar doğası gereği değişmez yasaları varsa da, zeki dünya, fiziksel dünyanın kendi yasalarına uyduğu biçimde sürekli olarak yasalarına uymaz.' 'Haritada Bir Nokta' bir başka noktaya ne zaman yakınlaşmak istese kıyamet kopar. Karşıtlıklar doğar: köy-kent, sarışın-karaşın, ılık- serin... Sorular sorundan çıkar: Arsa spekülasyonu, ulaşım sakatlığı, hava kirlenmesi, doktor ve klinik yetersizliği... Karşıtlardan biri için güzellik yoktur artık. Yol; akrabalık, hemşehrilik ve siyasal yan tutmanın çiçeklediği şose ruhlar yoludur. Yol; gecekondu ağalarının toprak ağalarını 'iktidar' uğruna fındıkla beslediği yoldur. Üstelik doludur. "Haritada Bir Nokta" bir başka noktaya ne zaman yakınlaşmak istese kıyamet kopar. Kıyamet bağlılığı, bağlılık sevgiyi, sevgi iyiliği besler. Oysa insan salt bencil değil, ama önce bencildir. Çıkar gütme, mülkiyet, doğası gereğidir. Bu sebeple noktalar arasına daima virgül serpilir." Ve yine yazmıştım, bambaşka bir bağlamda: Benjamin der ki 'Deha zahmettir!'. Öyledir. Anlama arzusu, anlaşılma arzusunun önünü kestiğinde yük olur. 'Boşal(t)ım Yolları'nı tıkar. Köprüleri iteler. Başka bir zamana... Dokunursun da elmaya; elmayla yiten cenneti, elmada uyuyan böceği görürsün. İçersin de suyu; suyun buhar gücünü, suyun insancıl özünü bilirsin. Dilin kendisini, şeylerin kendisini söylersin.

---