Bu kitap İstanbul'un bir ilçesini ya da semtini coğrafyasıyla, tarihiyle anlatma amacında değil. Öyle olsaydı Eminönü ya da Fatih adını taşıması gerekirdi. Bilindiği gibi, Babıali, Eminönü ilçesinin sınırları içindeydi; 2008 yılında ise, Eminönü'nün ilçelik rütbesi alınıp, Fatih ilçesine bağlandı. Böylece Babıali de yönetimsel bakımdan "bağ" değiştirmiş oldu. Aslına bakılırsa Babıali çoktan mekân değiştirmiş, gazeteler kent dışına taşınmış, televizyonların da katılımıyla Babıali yerini "medya"ya bırakmıştı. Medya, nasıl ki, haberlerin bilgilerin dolaştığı bir ortam ise, Babıali de gazetecilerin dolaştığı bir ortamdı. Babıali tarihsel gelişimi içinde "matbuat" ile bütünleşmiş, gazetecilerin hayat tarzının adı olagelmiş bir efsanenin adıydı. Babıali denince basın ve gazeteciler akla gelirdi. Babıali öyle bir yer ki Bizans'tan İstanbul'a, imparatorluklara başkentlik etmiş bir şehrin merkezi. Tarih ve kültür hazineleriyle, eşsiz doğal güzelliklere sahip İstanbul Boğazı'na ve Marmara Denizi'ne açılan limanlarıyla, Altın Boynuz Haliç'iyle Topkapı Sarayı ile Süleymaniye Camisi ve Ayasofya'sıyla; saymakla bitmeyecek eserleriyle bir dünya zengini bu kent... Ve Babıali tarihi boyunca bu kentin merkezi, bir anlamda beyni olmuş. Hala, 2000'lerde bile başkent Ankara'da oluşmayan basın merkezi İstanbul'un Babıali'sinde kök salmış. Babıali adı önce matbuat ile sonra basın ile özdeşleşmişti. Ama 1900'lerin sonlarında Babıali, kendini var eden basından koparıldı; "Yokuş"ta ve ara sokaklarında kümelenen gazete idarehanelerinin çoğu uzak semtlerdeki 'medya center'lara, plazalara taşındı, kitapçı dükkânları ve yayıncılar, başta Beyoğlu olmak üzere, kentin çeşitli semtlerine dağıldı; kısacası genel bir söylemle basın medya oldu. Yineleyelim; bu kitap hacmi bakımından da amacı bakımından bir tarih ya da coğrafya kitabı değil, tümüyle Babıali ya da basın tarihini anlatma iddiasında ise, hiç değil... İlçe düzeyinde bakarsanız, eski adıyla Eminönü, 2009'dan sonraki adıyla Fatih, çok geniş kapsamlı çalışmaların konusudur.

---