1961 ya da 1962'nin bahar aylarıydı. Yani üç yaşında var, yoktum. Rumeli Kavağı'ndaki evin önünde biriken kalabalığın ne için orada bulunduğunu anlayamamıştım. Hepsi takım elbiseli, kravatlı, Büyük Millet Meclisi mebusları gibi şık adamlardı. Bir ikisinin elindeki fötr şapka, önemli insanlar olduklarının işaretiydi. Annem, kapının eşiğinde üzerimi değiştiriyordu. Günde en az bir defa, çoğunlukla akşamları yapardı bu işi. Bu defa öğlen vaktiydi, güneş tepeden vuruyordu. "Gidece misun" diye sordu. Sorduğu soru, aradan geçen yarım asra rağmen hala kulaklarımda, ama ne karşılık verdiğimi hatırlamıyorum... Ondan iki yıl kadar önce, henüz dokuz aylıkken, babamı kaybetmişim. Dağ gibi bir adam olduğunu anlatır arkadaşları ve akrabalar. Amansız bir hastalığa yakalanmış ve günden güne eriyip gidiyormuş. Boy posunu, cüssesini kafamda canlandırmam için, yattığı yataktan ayaklarının taştığını söylerlerdi hep…

---