Çalıkuşu 11'den Mektup Var: Yeni Konuklarıma, Çocukluğumu hatırlamıyorum. Beni yapanlar çoktan kayıplara karıştı. Temelimde, uğur getirsin diye ustaların koydukları, ortası delik iki buçuk kuruş var. Bu evde ne doğan oldu ne ölen. En neşeli geçirdiğim, en sevildiğim günler odalarımda iç içe, bir arada yaşandığı, gelip gidenin sık değiştiği dönemlerdi. Birbirlerini dinlerken, oynaşırken, beni aralarına aldılar. Duvarlarımın sessizliğine kulak verdiler. Beni de dinlediler. Kimi bana bakıp kısa metrajlı film yaptı, kimi şiirimi, öykümü yazdı. Mutlak sahibim hiç olmadı. Direnmedim, olduğum gibi kalayım diye. Ama kimse de çatımın altında ömür boyu yaşama rüyasını gerçekleştiremedi. Her bana bağlandıklarında, hayatlarının seyri onları benden kopardı. Siz gelene kadar çivi çakılmamış, bakılmamış, kaderine terk edilmiş gibi duruyordum. Sokağımda başka evler sahiplerinin damgasını taşır. Hepsi onların arzusuna, ihtiyacına göre şekil almış, renk değiştirmiş. Ben öyle yaşamadım. Bana bakanlar düşlerinin kalıplarını yakıştırmak yerine beni gördüler. Oramdan buramdan tutup çekiştirmediler. Beni korumak için el sürdüler, değiştirmek için değil. Olduğum gibi kaldım diye beni hilkat garibesi gibi başkalarına teşhir edip sömürenler de oldu. Yuttum, yutkundum, kustum onları. Terk edildiğim çok oldu. Kepenkler, kapılar üstüme sımsıkı kapatıldı. Yıllarca güneş görmedim. Sabırla bekledim. Kapılarım, pencerelerim yeniden açıldığında coştum, kucakladım geri dönenleri. Döndüklerinde farklıydılar. Dünün gelini nene olmuş, çocukları çocuk sahibi. Beni, terk etmeleri, uzaklara gitmeleri hüzünlüydü. Anılarına tanık oldum. Anılarındayım.

---