Haliç kıyısında yüzü kum rengi bir döküm ustası. Her yer kum. Her yer tarihi bina. Binaların çoğu dökülüyor. Beğenmediğiniz bir han iki yüz yıllık. Diğerlerinin tarihi Ceneviz kolonisine dayanıyor. Sağda Cenevizlilerden kalma bir sur burcu. İstimlak edilmiş, yıkılmayı bekleyen başka bir binayla sırt sırta. Film kulisi gibi Karaköy. Giderek yitirdiğimiz, bir kere kaybolunca asla yerini dolduramayacağımız bir dönemin izleri. Hala gözümüzün önünde. 1800'lerden kalan hanlar, Malta taşları, yayvan basamaklar, süslü tavanlar. Döküm ustası Murat Bey'in ellerine, göz kapaklarına, saçlarına bulaşmış gri ve incecik kum, toz gibi. Kumu elekten geçiriyor, incelmiş kumun üzerinde istenilen malzemenin kalıbını çıkartıyor. Makine parçaları, teknelerin altına konan gemi tutyası, deniz pervaneleri... Kaybolan bir meslek bu. Onun ustasının ustası Ermeniymiş. Döküm ustası Murat Bey 1994'ten beri Perşembe Pazarı'ndaki Yelkenci Han'da çalışıyor. Karaköy'ün kalbinde yani. Eskiden limana yanaşan teknelerin yelkenleri yapılıyormuş burada. Adı oradan geliyor, Paslı demir kapılar, üst katta demir kapıların arkasında boş odalar, alt katta iki dökmeci, bir tornacı bir de hurdacı. Unutmadan söyleyelim, bir de çaycı var handa. Çaycıya, Cenevizlilerden kalma hanın sahibini soruyorum. "Herkes sahibi buranın," diyor. Bir an gülümsüyorum. Keşke öyle olabilseydi. Keşke söylediği doğru olabilseydi. Keşke Karaköy'ün tarihine herkes sahip çıkabilseydi. Semtin bir mücevher olduğunu, Karaköy'deki dükkânların, eski hanların, kiliselerin, camilerin tek tek birer hazine olduğunu burada yaşayan herkes anlayıp, yaşadığı mekânı sahiplenebilseydi. Çünkü Karaköy İstanbul'un ta kendisi. İstanbul'u İstanbul yapan her şey var burada. Tarih, mimari, karmaşa, eskiyle yeninin iç içe geçmişliği, gizem...

---