Metin Eloğlu'nu tanıtmak amacıyla yazılan hemen her yazıda geçmesi muhtemel iki kelime vardır: Şair ve ressam. Bu iki kelime, aynı zamanda onu en kestirmeden anlatan iki sıfat, kalıp ifade, onun Türk edebiyatındaki yerinin bütünüyle ortaya çıkarılmasına imkân vermez. Metin Eloğlu'nun sanatkâr kimliği daha pek çok kelime ve sıfatla da anlatılabilir. Onun şairliği, ressamlığının yanı sıra, şiirlerinde kullandığı zengin ve temiz Türkçe, çağdaşlarından onu her yönüyle ayrı tutan ironisi, hınzırlığı ve hırçınlığı, sanatkâr mizacı, halkla olan içli dışlılığı, desen ve süslemeleri... Bütün bunları sayıp dökerek de onun Türk edebiyatındaki yerini apaçık ortaya koyamayız. Çünkü Metin Eloğlu'nun şimdiye kadar pek az insanın bildiği ve onun sanatkârlığına farklı ve zenginleştirici bir yön ekleyen, dikkatlerden nedense kaçmış bir özelliği daha vardır. Metin Eloğlu, kaliteli bir öykü yazarıdır aynı zamanda. Onun kaliteli bir öykü yazarı olduğunu söylemeden onu tanıtan cümleleri tamamlamak, edebi yönden değerini eksik gösterecektir. Bu hükmü verebilmek için ise Metin Eloğlu'nun öykülerinin ortaya çıkarılmış olması gereklidir. Metin Eloğlu'nun ilk edebi ürünleri arasında öykü türünün de bulunması, onun edebi bir tür olarak öyküye de hiç yabancı olmadığını göstermektedir. Onun ilk öyküsü, Türk edebiyatında yayımlandığı müddetçe birden fazla topluluğa kucak açarak edebiyatımızda pek çok yeni şair ve yazarın filizlenmesine fırsat vermiş olan Servetifünun dergisinin 2464. sayısında (1994) yayımlanmıştır: "Balıkçı Çocukları Şehri". Bu öyküden yedi ay önce de ilk şiiri yayımlanmıştı. Şiir ve öykü, iki kardeş nehir gibi birbirlerini destekleyerek akmaya devam etmiştir yıllar boyunca…

---