Bodrumdaki Lahit
Ali’yi gece hiç uyku tutmadı. Sabahı iple çekti. Erkenden kalktı; annesinin şaşkın bakışları altında çabucak hazırlandı; kahvaltısına elini bile sürmeyip onun itirazlarına kulak asmadan sokağa attı kendini. Herkesten önce okuldaydı; ama Emre hâlâ gelmemişti. İşte o zaman bir cep telefonunun olmayışına çok hayıflandı. Almanya’daki amcasının etkisiyle, “Çocukların gelişen beyinlerine zararlı ışınlar yayıyor,” diye ona telefon almıyorlardı: Oysa, şimdi telefonu olsa Emre’yi arayabilir, okula erken gelmesini söyleyebilirdi... Ders zilinin çalmasına beş dakika kala geldi Emre...

---