Binbaşı Nusret Küçük, sık bıyığını elinin tersiyle sıvazladı. Sonra ceketinin üst cebinden çıkardığı ufak el aynasında kendini seyretti. Gözlerinin çevresinde beliren çizgiler, alnından geriye açılan saçları, yanık yüzünü yine de yaşlı göstermiyordu. Oysa binbaşı kırk beşi bulmuştu. Çevik, bir damla yağdan yoksun, adaleli gövdesi, yıllar yılı sporla uğraştığından canlılığını yitirmemişti. Nusret Küçük, boks, güreş, atletizm gibi en ağır sporlarda başarı göstermişti gençliğinde. Bu alandaki ünüyle her zaman gururlanırdı. Ordunun tanınmış isimlerindendi. Yıllar önce katıldığı yarışmalarda başarı göstermiş, resimleri gazetelerde yayınlanmıştı. Artık kimseyi etkileyemediğini bildiği halde kendini ünlü kişilerden sayardı. Kendini aldattığı yoktu pek. Spor alanlarından uzaklaşalı beri adının anılmadığını bilirdi. Kırk beş yaşında boşuna gururlanmanın yeri yoktu. Gerçekten, dostlarının dışında Nusret Küçüğün adını hatırlayan kalmamıştı pek. Üstelik hiç bir zaman ülkesinin önde gelen sporcularından olamamış, milletlerarası alanda kendini gösterememişti. Unutulması, bu yüzden, daha da kolay olmuştu. Şimdi çok canı sıkılıyordu... Yarışmalara katıldığı sıralar sık sık izin alabiliyor, üstlerinden gerekli her türlü kolaylığı görülüyordu. Ama şimdi, sporu bıraktığından beri, ordu onu iyice içine almış, üzerine düşen görevi eksiksiz yapmaya onu mecbur etmiş, disiplinini zorla kabul ettirmişti. Sonra DİGERLERİ çıkmıştı ortaya! Nusret Küçük saatine baktı, uzanıp masasının üzerindeki pilli radyonun düğmesini çevirdi. Genizden gelen, yeknesak kişilikten yoksun ses odayı dolduruverdi. Haberler okunuyordu. "Bir yük treni bu sabah Adana yöresinde, Osmaniye ve Dörtyol arasında, Suriye sınırı yakınlarında devrilmiştir...'

---