Elinizdeki kitabı, Orhan Kemal ile eski İkbal Kıraathanesinde tasarladık. Şimdi bir anı. - Benim bir İstanbul çalışmam var. Sen de İstanbul'u çiziyorsun. Bir kitap çıkaralım. Yazıları benden, çizgileri senden. Adı da İstanbul'dan Çizgiler olsun. Var mısın? Şimdi altı yıldan da çok bir zaman geçmiş bulunuyor. Buna göre, 1965 kışında konuşmuş oluyoruz. Bana sorarsanız aylardan Şubattı. O sabah, ayazda bir istekle ikimiz Mevlana Kapı'dan vurup, Kazlıçeşme üzerinden birçok böyle semtleri dolaşarak, işe başlamıştık. Bu ilk gezintinin bende seçik kalan bölümü, akşam alacalığında, kendimizi Eyüp içlerinde bulmamız. Beliren ilk kahveye, bitkin dizlerle, bir sığınmamız var. Öylesine kesin bir dilekle yola çıkmıştık ki, işi o günün akşamına bitirir, düreri~ gibi gelmişti. Boş elle mermer 'masaya ilişince, bir gülme geldi tuttu bizi. Yorgunluğumuzu aynı sesle noktaladık: Çay! Çay! Çalışmamızın beş yıl süreceğini nereden bilebilirdik; durmalar yeniden başlamalar ile ancak geçen yıl bitmiş oldu.

---