Hoşça geçen senelerimi anarken, anlatırken çevremdeki dostlarım bunları yazmalısın diyerek defalarca beni teşvik ettiler.
Hayat, çocukluktan son noktaya gelinceye kadar, bazen yürünen, bazen koşulan, fakat geri dönülmeyen bir yoldur. Rahmetli annemin bana sıksık “haydi koş, durma boş, alnın ak yüzün pak, her zaman ileri, daima ileri, ileri çocuklar durmadan ileri, bu yolda ümit var parlıyor izleri, sel gibi taşmalı, dağları aşmalı” marşını sevgi, şevkat ve taktirle karışık bir espri seklinde söylemesi bana kendi çapında güç veriyordu. Vatan sevgisini de kapsamlı bir şekilde anacığım işlemişti. Çizilen yolumda yürümeye çalışarak 80 yaşımı idrak ettim.
Sade ve gösterişsiz bir doktorun hayatıda böyle geçti. Mesleğim gereği bilhassa Güneydoğu’nun mahremiyetlerine, sosyal ekonomik hayatına, politikalarına aralarında yaşayarak şahit olduğum için üzüntülü bir mutluluk içerisindeyim.
Bu kitabımı çocuklarıma ve torunlarıma bir hatıra olarak bırakıyorum. Onlara daha çok yaklaştığımı, daha geç unutulacağımı düşündüm.
Ömrü boyunca her zaman destek ve şevkatini gördüğüm fedakar anneme minnet borcumu ödemek istedim.

---