İstanbul'un yedi tepesine bardaktan boşalırcasına yağmur yağıyordu. Kulakları sağır edecek kadar şiddetli bir gök gürültüsüyle uyandı Nil. Üzerine sabahlığını giydi. Pencereye gitti. Perdeyi araladı. Gökyüzündeki kızıllık daha da belirgindi artık. İçindeki ürpertiden kurtulmak istedi, silkelendi. Bulutları izledi hayretle, bu kızıllığın içinde gerçek olan tek şey onlardı sanki. Kavga eder gibi bir halleri var, dedi içinden. Öyleydi de... Birbirine bağıran çocuklar kadar huysuz ve gürültüydüler bu sabah...

---