Bir başkaydı bu bizim mahalle. Mahalleyi gölgelendiren üç dört kadar asude çınar ağacının gövdeleri o kadar kocaman olmuştu ki çocukken mahalledeki altı çocuk bile kucaklayamazdık bu devası gövdeyi. Hatta bir tanesinin gövdesi, içinden çürümüş ve büyük bir kovuk olduğundan saklambaç oynadığımız zaman oraya girerdik. Nice mahalleli yıllardır çakı ile gövdesine sevgisini, yine yan yana, iç içe kalplerini kazımıştı. Bir tarafında Nesrin ve karşısında da Kerem yazıyordu. Başka bir tarafında da Avni küçük çakısı ile iç içe girmiş, iki kalp çizmiş ve içlerinden birine Gülnur diğerine de Avni yazmıştı.
Eskiden yazılan, çakı ile kazılan bu resimleri, yazıları bozmak, karalamak kesinlikle aklımızdan geçmezdi.
-Hiç birimizin bu çınarlara tırmanarak çıktığımızı hatırlayamıyorum, derdi küçük Avni. Ama içimizde bizden dört beş yaş daha büyük olan İzzet maymun gibi tırmanır ve hem de tazı gibi koşardı. Kar yağdığı zamanda bile mahallede çıplak ayakla dolaşırdı. O sanki mahallenin çocukları arasında çocukların İstanbul kabadayısıydı. Mahalle çocukları onu sayardı, severdi, sevmese bile seviyor gibi görünürdü. Bir korktuğu eniştesi ile ablasıydı.
Hemen hemen herkes birbirini tanır, birbiri ile selamlaşırlardı. Delikanlılar büyüklerin elinde bir şey varsa taşır, yardım eder, tramvaylarda, otobüslerde büyüklere ve özellikle kadınlara ister yaşlı olsun, ister genç olsun yer verilirdi. Hele çocuklu bir aile girdi mi, üç beş kişi birden ayağa kalkıp yer verirdi. Yaşlı amcalar ve hatta dedeler bile bunu görev bilirlerdi...

---