İstanbul, 1453 yılında fethedildiği günden itibaren çok hızlı bir Türkleşme ve İslamlaşma sürecine girmiştir. Şehri harap bir halde bulan Fatih Sultan Mehmed Han, başta kendisi olmak üzere, bütün vezirlerini, devletin memurlarını ve halkın zenginlerini, İstanbul'u imar etmeye çağırmış, onun bu çağrısı hemen karşılık bulmuştur. Zamanla maddi manada imar edilen ve hızla güzelleşen İstanbul, insan hayatı bakımından da çeşitlenmiş, her dinden, her ırktan ve her meslekten insan, İstanbul'u mesken tutmuştur. "Taşı, toprağı altın" sözünün cazibesine kapılan dünyanın dört bir yanındaki insanları ve tabii ki Devlet-i Ali Osman'ın coğrafyasında yaşayan milletimizin fertleri, İstanbul'a gelmeyi ve bu mübarek şehirde yaşamayı en büyük ideal haline getirmişlerdir. İstanbul, kısmen kontrollü olarak gerçekleşen bu göçlerle beraber, hem kendi içinde bir kültürel zenginlik kazanmış, hem de farklı kültürlerin, geleneklerin ve hayat tarzlarının uyum içinde yaşaya geldikleri bir şehir hüviyeti kazanmıştır. Cumhuriyetle beraber yaşanan geçiş sürecinde İstanbul, tarihi kültürel birikiminden çok büyük değerleri kaybederken, alt kültür seviyesinin de galip şekilde ortaya çıkmaya başladığı bir şehir kimliğine bürünmüştür. Tarih boyunca İstanbul'un merkezi olan ve aynı zamanda dünyanın idare edildiği mekân unvanını 2000 yıl koruyan İstanbul, Cumhuriyetle beraber, başkentlik özelliğini kaybetmiş, ancak ilgi odağı olmaktan hiçbir zaman çıkmamıştır. Anadolu'nun birçok bölgesinden ve hatta dünyanın birçok ülkesinden gelen insanlar, İstanbul'da hayat hakkı aramışlar, varlıklarını sürdürmek üzere, kendi icatları veya geleneğe dayalı iş imkânları bulmuşlardır. Osmanlı döneminde de "Tablalı Gedikler" olarak varlıklarını bildiğimiz, ayaküstü satıcılık yapan, ancak vergiye tabi olduklarını tahmin ettiğimiz seyyar satıcılık geleneği bugün de biraz yozlaşmış olarak devam etmektedir...

---