Kızı ile daima Fransızca konuşurdu. Kaba Levanten şivesiyle haykırdı: - İren kızım; içeri gel, pencereyi kapa... İren balkondan sessizce odaya girdi. Pencerenin üst kanatlarını kapadı, mandallarını sürdü, alt kanatlarının çengellerini deliklerinden ayırarak onları da kapadı. Dışarıdan gelen dalga sesleri birdenbire kesildi. Sonra annesine döndü: - Bu akşam poyraz esiyor, dedi... Rüzgâr Kavaklardan geliyor, balkon hayli serin... - Evet, bu akşam hava serinledi. Zaten pencerenin açık durmasından hiç bir zaman hoşlanmadığımı bilirsin. Havanın cereyanı lambayı tüttürüyor. Bak, pencere kapandığı halde alev hala titriyor. Görüyor musun? - Görüyorum, anne. Evet, bu pencere kapalı dursun, fakat bahçeye bakan pencereleri açalım. Çiçek kokuları sana baş ağrısı verirse de manolyalar henüz açmamıştır. Annesi sedirde uzanmış, bir resimli mecmua okuyordu. Arkasındaki büyük gaz lambasının ışığı gür saçlarının gölgesini gazete sahifelerine aksettiriyordu. İren bir dakika durdu. Annesinin halindeki zarafetsizliği dikkatle süzmeğe başladı. Gazeteyi tutan parmaklarda parlayan iri taşlı elmas yüzükler, sedirin yastıklarına basan sımsıkı bağlanmış fotinler, başının arka tarafında büyük bir itina ile toplanmış saç kümesi, bütün bunlar onun gözüne bir zevksizlik nişaneleri gibi görünüyordu. Bu tetkik karşısında, gazeteyi tutan parmaklar hiddetten titredi. İren sordu: - Biraz piyano çalabilir miyim? - Nasıl istersen yavrum. İren geniş odanın öteki ucuna kadar yürüdü. Ayağındaki terlikler yürürken gürültü çıkarmıyordu. Piyano başına oturarak ellerini piyanonun soğuk tahtasına dayadı, gözlerini kapadı, biraz evvel balkonda iken zihninde dolaşan ve annesinin çağırması üzerine yarıda kalan düşünceleri hafızasında hatırlamaya çalıştı…

---