İSTANBUL'DA BİR DÜŞ Kızıl mavi gecelerden, biri daha yaşandı şehirde. Sıcağın, tüm gün boyunca bunalttığı insanlar, doğal felaketler sırasında kaçıştıkları gibi doluştular evlerine. Sağlam sığınaklardı evler. Açlığın bir kuru ekmekle, yanına katık yaptıkları çeşme suyuyla bastırıldığı, ne feryat figan bağıran bir patronun, ne kalabalık köşelerde kaba hareketlere, itiş kakışlara maruz kaldıkları insanların olduğu, küçük ve yoksul, ama kendi söz haklarının, belki de gerçekten de var olduğu tek köşe. İşte bu yüzden, çok bağlıydılar iki göz, yıkık dökük odacıklarına. Sorunlar elbette vardı. Olmaması söz konusu olabilir miydi zaten. On saat boyunca çalışmak, üç dört saati yollarda tüketip, eh, en fazla iki ekmek alacak kadar para kazanmak. Öte yandan gittikçe bozulan sağlıkları, yaş da ilerliyor... Okula gitmek için, gözlerine delice bakışlar fırlatan, bir de velet var üstüne. Her suçu devlete yüklemenin, politikayı, idareyi çekiştirmenin kime ne faydası oldu ki şimdiye kadar? Eğitim desen derttir bu ülkede, sağlık, sosyal güvence desen ayrı bir dert. Yedi yaşındaki oto tamir çırağı çocuk bile, ahkâm keser bu konularda. O çocuk ki, Atatürk'ün Türkiye'ye ve dünyaya hediyesi olan 23 Nisan Çocuk Bayramını bile yaşamamıştır ve bilmez belki de. Hatta televizyondan izleme şansı bile olmamıştır. Ayrıca çocuğa "açlık" desen bir kitap yazacak kadar çok laf eder ağzı. Dört milyon kaçak işçi çocuk. Milyonlarca işçi, memur. Ve onların bilmem kaç katı insan yeryüzünde. Ayrıca sefaletin, savaşın, duygusuzluğun egemen olduğu on binlerce insan, gezegenin bölünmüş yerlerinde. Ara sıra, yemek molalarında, iş çıkışı ayaküstü uğradığı kahvede, arkadaşlarıyla yel misali konuştuğu konulardan bir kaçı sadece. Düşünmek istemez adam...

---