Hiç ama hiç "seni seviyorum" diyemez mi, insan babasına; diyemiyor işte, bir ömrü Dante gibi yaşayıp ortasına gelmiş ve de gençlik bitmek üzere, dünyada en çok sevilen kişilerden biri, öteki kuşkusuz anne... Torun veriyor onlara, dünyaya getirdikleri için büyük teşekkür, elinden gelenin en iyisi, torun soy imgesi, devam müjdesi. O yıllarda, devrim hayalleri hapisanelere, işkencelere, ö1ümlere çoktan dönüşmüş, o yıllara çok girmek istemiyor; ancak gerçeklerden kaçabilir mi, ya bütün bir kuşağın yaşadıkları, sevişmemiş erkekler, İstanbul' a gurbetten gelmiş o "şarabi eşkıyalar", masum çocuklar, ya o cinayetler! Kim verecek hesabını, kimlerden alınacak, intikamcılık değil; sürü sürü kimler, ya kirlenen, yağmalanan İstanbul! Peki, Gılgamış başarsaydı, babam yaşar mıydı? Sanki kalıtsal bir kaygılanma, bir kadınsa gelecek olan, hep pencerenin önünde bekliyorum, babamın annemi beklediği gibi!

---