Ali'yi gece hiç uyku tutmadı. Sabahı iple çekti. Erkenden kalktı; annesinin şaşkın bakışları altında çabucak hazırlandı; kahvaltısına elini bile sürmeyip onun itirazlarına kulak asmadan sokağa attı kendini. Herkesten önce okuldaydı; ama Emre hala gelmemişti. İşte o zaman bir cep telefonunun olmayışına çok hayıflandı. Almanya'daki amcasının etkisiyle, "Çocukların gelişen beyinlerine zararlı ışınlar yayıyor," diye ona telefon almıyorlardı. Oysa şimdi telefonu olsa Emre'yi arayabilir, okula erken gelmesini söyleyebilirdi... Ders zilinin çalmasına 5 dakika kala geldi Emre. "Neredesin oğlum? Müthiş bir şey var seninle konuşmam gereken ..." Emre bu müthiş şeyin ne olduğunu merak etti, ama daha ağzını açamadan Ali hızlı hızlı konuşmayı sürdürdü: "Bizim evde ne oldu biliyor musun? Olağanüstü bir şey!.. Bodrumda bir lahit çıktı!" "Lahit mi?" "Evet, evet! Koskoca bir mermer sanduka! Bir mezar!.. Kapaklı!.. Bir Roma lahdi!.. Düşünebiliyor musun? Müzelerde gördüğümüz gibi!.. " "Nereden gelmiş? Ne zaman gelmiş sizin bodruma!..' "Hiç bilmiyoruz: Taşınabilir bir şey değil zaten... Eni öğretmenin masası kadar geniş... Boyu ondan da uzun... Yüksekliğini tam bilemiyorum: bir kısmı zeminin altında ..." "Yok ya? Nasıl gelmiş oraya peki? Nereden gelmiş?" "Belki de hep oradaydı da bizimkiler kömürlüğü genişletirken, yeni fark ettiler... "

---