Efsaneyi İstanbul üzerine okuma yapan hemen herkes bilir. Megaryalı Bizanslılar yeni bir kent kuracaklardır. Ama aramaya başlamadan önce görüşlerini öğrenmek için Delf kâhinine giderler. Kâhin onlara kenti körlerin memleketi karşısına kurmalarını söyler. Megaryalılar uzun bir yolculuktan sonra Sarayburnu'na gelirler. Karşı yakada ise daha önce kurulmuş bir kent vardır. Orayı yurt edinenlerin Sarayburnu'nun güzelliğini görmemelerine şaşırırlar. Kâhinin söz ettiği körlerin memleketinin karşısındaki yerin Sarayburnu olduğuna karar verip burada İstanbul'u inşa ederler. Sonra kent büyür, büyüdükçe güzelleşir. Haçlılar kutsal toprakları fethetmek için yola çıktıklarında İstanbul'dan geçerek Anadolu'ya inerlerken birçoğu bu şehri sadece anlatılanlarla tanımaktadır. Daha sonra bu büyük seferlerin tarihini yazanlar Doğu'ya açılan bu kapının anlatılanlardan çok daha heybetli olduğunu notlarına düşeceklerdir. Belki de bu yüzden ilk sefer üzerinden yüz yıl bile geçmeden kentin zenginliği Latinleri cezbedecek ve İstanbul Hristiyan bir kent olmasına karşın Kudüs'ün kaderini yaşayacaktır. Ama Doğu'nun insanları için de başka dünyalara açılan bir düştür İstanbul. Bu yüzden yüzyıllar boyu zorlarlar onun kapılarını. Tıpkı Delfli kâhin gibi İstanbul'un gelecekte fethedileceğine dair kehanetleri söylerler birbirlerine. Ve bir gün İstanbul Doğu'dan gelenlerin olur. Artık yepyeni bir kimliği vardır İstanbul'un. Kralların ve sultanların kentinde; onun yüzünü biraz daha değiştirerek; tüm krallar ve sultanlar bastıkları bu toprak parçasının üzerine bir iz bırakırlar. Yaşadıklarının, buradan geçtiklerinin kanıtıdır kent. İçinde yaşayan, içinden geçen kimsenin kendisine kayıtsız kalmasına izin vermez İstanbul. Gezginler, şairler, ressamlar kelimelerle, renklerle; gördükleri, düşledikleri İstanbul'u anlatırlar yüzlerce yıl boyunca.

---