"Bir gece dağ başında göğe bakarak yatsam Bütün hissiyatımı yıldızlara anlatsam Yüreğimi taş gibi avuçlarımda tutup Çilesiyle beraber uzaklara fırlatsam ..." İstanbul'un kalbinde sayısız hikâyenin sırrı yatar... İnanıyorum ki bu hikâye farklı... Öylesine dokunaklı ve duyarlı bir öykü ki bu, bilen ya da duyan her kim olursa olsun, aklına düştüğünde, hatırası gönüllerde hüzün açar... Sebep ve sonuçlarına bakıldığında yazılır hikâyeler. Çoğunlukla aşk, çile ve ıstırap vardır harçlarında onların... Hayat, öncesinde insanları umutlandırır ve bir daha hiç kopmayacakmışsın gibi kendisine bağımlı kılar... Arada bir dengesi iyi kurulamamış vefasız olan aşklara benzer nitelikleri... Efsaneler diyarının vaatlerini vermişçesine önce yüreklendirir düşünceleri, duygular iradeyi coşkulu kabarışlarıyla kuşatır... Gönül, hayatla arasındaki dengeyi sağlayamazsa, özümleyemeden yoluna düştüğü tutkular, onu hayat denizinin azgın dalgalarının önüne katıp amansız savuruşlarıyla yorar ve yavaş yavaş umutlarını kâbusa çevirip acımasızca boğar... İğdeli sokağı oldukça sakin ve sessizdi bugün... Numan kaldırımların kenarında durmuş, içli bakışlarla seyrediyordu etrafı... Uzun, dalgalı saçları, başından hiç ayırmadığı şapkasının kenarlarından omuzlarının üzerine kadar dökülmüştü... Sakalları yine düzensiz uzamıştı... Piposu her zamanki gibi titreyen dudaklarının arasındaydı... Kirpikleri yine duygularının darağacıydı... Buruk bir çehresi vardı her zamanki gibi... Uzaklara, çok uzaklara bakıyordu... Sebebi bilinmeyen damlacıklar oluşuyordu kirpik uçlarında ve acıların demini alan damlalar hazin bir kopuşla yuvarlanıyordu yanaklarına... 0, her gün; sabah akşam aynı saatlerde, bu kaldırımların değişmeyen bekçisi oluyordu…

---