Dostum, insan hareket edince Allah yol gösteriyor. Ben kesinlikle, ne Mısır'da, ne Suriye'de asla evlenemem. Alnıma böyle yazılmış. Oysa buralarda evlenmek, çocuk oyuncağı. Kendimi Şeyhin kızı ile evlenmeye değer görmeye başladığım an, Suriye'nin meşhur hummalarından birine yakalandım. Öyle bir humma ki insan hemen ölmezse yakasını yıllarca bırakmaz. Bu hastalığın tek ilacı bulunduğun ülkeyi terk etmektir. Bu yüzden, Şam Ovası'nı sulayan derelerin yatağı olan, hem tozlu hem rutubetli Haman vadilerini bırakıp kaçtım. Beyrut'ta sağlığıma kavuşacağımı biliyordum, fakat Trieste'den gelen bir Avusturya gemisine binebilecek gücü zar zor bulabilmiştim kendimde. Bu gemi beni önce İzmir'e, sonra İstanbul'a ulaştırdı. Böylece Avrupa toprağına ayak basabildim. Burada iklim, bizim güney illerimizin havasını andırıyor. Sağlığıma kavuştum ama üzüntü ve pişmanlıklarım çok arttı... Fa-kat bu neyin çaresi ki? Pişmanlık neye yarar? Suriye'ye dönersem, orada aynı felakete, o sıtma ateşine tekrar yakalanacağım. Doktorlar böyle diyordu. Eş olarak seçtiğim kadını buraya getirmeye kalkarsam, bu sefer onu, doğudan gelip kuzey ülkelerine yerleşen kadınların üçte ikisinin ölümüne sebep olan o korkunç hastalıkla başbaşa bırakmış olmayacak mıyım? Sağlığıma kavuşunca daha iyi düşünme gücünü buldum ve bu konuyu uzun uzadıya düşünerek Dürzü Şeyhine bir mektup yazmaya karar verdim. Evlenme vaadimi geri alacak, onu da sözünde serbest bırakacaktım...

---