Türkiye Mühendislik Camiası’nda artık bir gelenek haline gelmiş bulunan ve TMMOB İnşaat Mühendisleri Odası İstanbul Şubesi’nce periyodik olarak düzenlenen ulaştırma kongrelerinden üçüncüsü, 5-7 Haziran 1995 tarihlerinde İTÜ Maslak Kampüsü’nde toptandı. Kongre’nin son günü öğleden sonra İSTANBUL 3.BOĞAZ GEÇİŞİ konusunu tüm yönleriyle ele alan bir atölye çalışması yapıldı. Akademisyenler, uzman mühendisler, kent yöneticileri, yerel yönetim kademelerinde görev alan meslektaşlarımız ve ilgili inşaat mühendisleri bütün bir öğleden sonra konuyu enine boyuna tartıştı. Umudumuz, bu çalışmayla yeniden kristalize olan ve altı çizilerek vurgulanan olan bilimsel doğruların, TC Hükümeti tarafından da dikkate alınması ve bu doğrultuda yeni ulaşım politikalarının oluşturulmasıdır.
Atölye çalışmasının sonunda yayımlanan ve 40 katılımcı tarafından imzalanan sonuç bildirgesinden de anlaşılacağı üzere, 3.Boğaz Geçişinin karayolu köprüsü olarak gerçekleştirilmesine karşı çıkılmış,bu geçişin demiryolu ile deniz altından sağlanmasının yaşamsal önemi kuvvetle vurgulanmıştır. Önümüzde iki köprü ile ilgili birikmiş deneyim var. Ulaşım sorununa ne kadar çare oldukları meydanda. Ama 3.köprünün bir başka özelliği var. O da, İstanbul’un akciğeri olan orman bölgelerinde ve su havzalarında yapılacak olması... İnşaat Mühendisleri Odası yurtseverlik bilinciyle tekrar uyarıyoruz ve şu hususları altını çizerek yeniden vurguluyor: 3.köprünün ve çevre yollarının yapılması demek, İstanbul’un göçe, kaçak yapılaşmaya ve talana açılması, 2700 yıllık bir dünya kentinin, bir kültür metropolünün, bir dinler ve milliyetler mozaiğinin kelimenin tam anlamıyla ölmesi demektir. İstanbul'un selameti için bu köprü YAPILMAMALIDIR:
Yukarıda her iki köprünün de İstanbul’un ulaşım sorunlarına çare olmadığını vurguladık. Zira bu köprüler, uzmanların da belirttiği gibi, insanlara değil, sadece taşıtlara ve özellikle de içinde genelde tek kişi seyahat eden otomobillere hizmet ediyor. Her yeni köprünün İstanbul’da trafiğe kayıtlı araç sayısının artmasına doğrudan katkısı, herkesin kabul ettiği ayrı bir gerçeklik. 1955 yılında ülke çapında demiryollarının toplam yolcu taşımacılığı içindeki payı %24 iken, 1994 yılında %4’e düşmüş bulunuyor. 1950’lerden beri dışa bağımlı karayolu politikalarının ülkeyi hangi çıkmaz noktaya getirdiği ise hepimizin malumu. Devler istatistik Enstitüsü Nisan 1996 verilerine göre, Türkiye’de yaklaşık 5.077.000 motorlu taşıt bulunuyor. Bu taşıtların 3.123.305’i, diğer bir değişle %61.5'u otomobil olarak belirlenmiş durumda. Toplam otomobillerin de yaklaşık %25, yani 776.983’ü İstanbul’da bulunuyor. İstanbul Valisi’nin belirttiğine göre, İstanbul’da hergün 500 ile 600 taşıt trafiğe çıkıyor. Bireysel taşımacılığa ödün veren bir sistemin sonunda çökmesi de mükadder görünüyor.

---