Çarşamba öğle üzeri okuldan çıktıklarında dışarıda güneşli ve ılık bir sonbahar günü sürmekteydi. Hani şu eskilerin pastırma yazı dedikleri cinsten. Hep beraber İstiklal Caddesi'ndeki araç ve insan kalabalığının arasından geçip Balıkpazarı'na saptılar. Karalı adımlarla, oyalanmadan yürüyorlardı ama yine de sonbaharın rengârenk donattığı sebze ve meyve tezgâhlarına göz ucuyla da olsa iştah dolu bakışlar atmaktan kendilerini alamıyorlardı. Balıkçıların tablalarında ne kadar da çok balık vardı! Boy boy dizilmiş, parlak lacivert ve beyaz renkli palamutlar ağzının tadını bilen müşterileri bekliyordu sanki. Bütün yol boyunca birbirlerine tek kelime etmeden kösedeki balıkçıların arasından Nevizade Sokağı'na dönünce, sağ kolda, köşeye yakın bir iki meyhanenin önünden geçtiler, iş hanı girişini andıran, üzeri asma çardağıyla örtülü bir avluyu asıp bir kahverengi, dar bir kapıdan içeri süzüldüler. Burası Lefter'in meyhanesi diye bilinen, tahta masalı, loş, anason ve şarap kokan büyükçe bir yerdi. Girişte, kapının sağında süslü bir laterna, sol tarafta da arkasında içki şişelerinin dizili olduğu vitrinli bir dolap duruyordu. Dolabın üstü, eski meyhanelerde olduğu gibi, barbanın yanı, yani meyhanedeki içki tezgâhı, daha doğrusu meyhanenin içki dağıtım merkeziydi. Barba müşterilerden gelen isteğe göre, arkasındaki raflardan aldığı şişeleri ya da kadehe koyduğu içkileri garsona verir, o da müşterilerin masalarına götürüp bırakırdı...

---