Bir edebi tür olarak "mektup", tıpkı roman, hikâye, tiyatro, makale, deneme gibi bizim edebiyatımıza batı edebiyatının tesiriyle on dokuzuncu asrın ikinci yarısından itibaren girmeye başlar. Mektup, yazarının ruh halini, içinde yaşadığı toplumla olan maddi ve manevi bağlarını, çeşitli duygu, izlenim ve düşüncelerini, üzerinden zaman geçmeden bütün tazeliği ve samimiyetiyle aksettirmesi bakımından hemen bütün sosyal bilimler için çok önemli kaynaklar arasında yer alır. Bu yönüyle mektupların, sonradan kaleme alındıkları için unutulmak, yanlış hatırlanmak, bilerek veya bilmeyerek tahrif edilmek gibi bazı olumsuzlukları da beraberinde getiren hatıratlara göre daha güvenilir belgeler olduğunu söyleyebiliriz. Batı tarzı mektup türünün edebiyatımızdaki yüz elli yıllık tarihi, eski dönemlere ait bazı şair ve yazarların muhteva, dil ve üslup bakımından çok farklı da olsa kendi hususi mektuplarını topladıkları ve bir anlamda bu yeni türün arkaik şekilleri olan "münşeat" mecmuaları göz önüne alındığında, çok daha eskilere dayanmaktadır. Ancak, hemen her bakımdan yazıldıkları dönemin edebiyat anlayışını aksettiren münşeatlardaki mektuplar, çoğu zaman makam ve mevki sahibi şahsiyetlere hitaben kaleme alındıkları için, mektubu diğer edebi türlerden ayıran sade ve anlaşılır bir üslupla şahsi duygu, izlenim ve düşünceleri yansıtacak zengin bir muhtevadan çok uzaktırlar. Bu itibarla münşeatlardaki mektuplar, büyük ölçüde devirlerine ışık tutabilecek birer kaynak olma özelliğine sahip değildir. Bizim edebiyatımızda, ilk defa İbrahim Şinasi Efendi tarafından kaleme alınan batı tarzı mektup, kısa süre içinde eski münşeatların dar ve sun'i kalıplarını aşarak samimi bir muhteva zenginliğiyle sade ve anlaşılır bir üslup düzleminde gelişmeye başlar. Ç>önemin dergi ve gazetelerinde, edebiyat ve fikir adamlarımıza ait çeşitli konularda. Birçok mektup yayımlanır. Bazı edebiyatçılar da mektuplarını kitap haline getirerek bastırırlar. Fakat mektup türü, edebiyatımızdaki gelişimini Namık Kemal'e borçludur...

---