BOĞAZ'IN BALIKÇI KÖYLERİ (Sayfa 76) Çit yerine balık ağı gerilmiş bahçelerin çevrelediği ıssız yol, Rumeli Feneri köyünün limanına iniyor Yani köyün tam kalbine. Köy nüfusunun geçim kaynağı olan balıkçı teknelerinin sığındığı, atölyelerin ve balıkçıların bir araya geldiği barınakların kurulduğu limana... Mevsimlerden kışsa, hava güzelse liman boş. Yaz aylarında ve fırtınalı günlerdeyse tıklım tıklım. Sıcak mevsimde yasak nedeniyle sadece tekne ve ağ bakımı yapan denizciler, sefer zamanı geldiğinde doğup büyüdükleri köyün limanını unutuyorlar. İşte bu kış gününde de yollarda kimsecikler yok. Erkekler denizde, kadınlar evde, öğrenciler okulda, ihtiyarlar bir köşede denizden gelecekleri bekliyor. Tıpkı Boğaz'ın diğer balıkçı köyleri Garipçe, Rumeli Kavağı, Anadolu Feneri ve Poyrazköy'de olduğu gibi. Tarih boyunca İstanbul'da birçok balıkçı köyü vardı ve buralarda yaşam aynı ritimde atardı. Hem de bugün olduğu gibi sadece Boğaz'ın en kuzey noktasında değil, tüm kıyılarda bu hayatlar yaşanıyordu. Anadolu yakasında Tuzla, Pendik, Kartal ve Maltepe, zamanında küçük balıkçı köyleriyken, Beykoz ve çevresi adeta balıkçılığın merkeziydi. Avrupa yakasında da Avcılar, Baltalimanı, Beşiktaş, Ortaköy, Sarıyer aynı roldeydiler Bir de tabii ki Adalar... İstanbul'un balıkçı köylerinden sadece beşinde yaşam aynen devam ediyor Buralarda nüfusun neredeyse yüzde 80'i denizden geçiniyor Şehir merkezinden uzak olmaları, baba mesleğini devam ettirmeleri, hatta yapacak başka bir şey bilmemeleri nedeniyle hayatları İstanbul'un geçirdiği değişimden etkilenmemiş. Ama turistik faaliyetler köylere girmiş. Sahillerdeki mütevazı balık restoranları, tekne lokantalar hafta sonunda 'şehirden' gelenleri ağırlıyor. Ancak gelenler akşam olup ta kendi hayatlarına doğru çekilince köyler eski sessizliğine bürünüyor. Denizden Portreler Babasının adından yola çıkarak 'Kaptan Seyfullahoğulları' adını verdiği teknesiyle balık kovalayan Şaban Kaplan, Garipçe'de otursa da her gün Rumeli Feneri'ne geliyor...

---