Türkiye, Eski Ahit üzerine 1001 Gece Masalları'nın örtülmüş hali. Teknoloji aşığı genç, coşkulu bir kültürün, kelimenin tam anlamıyla, üzerine kurulmuş. İstanbul'a ilk kez 1999 baharında geldim ve ilk bakışta aşık oldum. Konuşmaya başlamadan çizmeye başladım ve hala çiziyordum ancak on beş yıldır yaptığım hemen her şey dijitaldi, yani teknoloji sanatın bir parçasıydı. Oysa İstanbul'a ayak bastığım andan itibaren sürekli çiziyordum. Aynı çocukluğumdaki gibi neşeyle, gördüğüm her şeyi, başıma gelen her şeyi çiziyordum. Los Angeles'taki rahat hayatımı, aradaki tüm köprüleri yıktım, attım ve Türkiye'ye taşındım. Halen de buradayım çünkü dengemi geri kazanma ve sürdürme çabası beni sürekli yaratıcı kıldı. Her şeyi sanata dönüştürerek burada ruhsal açıdan sağlıklı ve mutlu olabiliyorum. Bir şeyi çizmek ona sahip olmaktır. Yedi saat kadar bir süre, diyelim ki Hipodrom'un doğu duvarının çizgi, şekil ve gölgelerinin ilişkilerinin içinde kendini kaybedince, onu kolay kolay unutmazsınız. Ortaya çıkan çizim bu yoğun bakmanın yan ürünüdür. Bu çizimler Pleine Aire (Açık Hava). Bu 'canlı' çizilmiş demenin hoş bir yolu. Burada gördüğünüz her şey aynen benim onu gördüğüm gibi. Nasıl mı yapıldılar? Yavaş yavaş, kalem ve mürekkeple. Muhteşem bir şeyi çizene kadar onun etrafında kendimi rahatsız hissediyorum. Çizdikten sonra ona sonsuza kadar sahibim ve huzura eriyorum. Sultanahmet'te kendimi rahat hissetmem yıllar aldı. Çizmek ilişkilerle ilgilidir. Çizimin hiçbir bölümü geri kalanından bağımsız değildir. Ben çizeceğim şeyin ortasından başlarım, burası en sevdiğim kısımdır. Çok az şeyi çizimin dışında bırakıyorum çünkü kalem ve mürekkeple çalışıyorum ve çizdiğim her şey sonunda görünecek. Her nerede çiziyorsam, zihnimde kâğıdın üzerine bir artı koyarım. Böylece her bir çizgi bir başka şeye göre altta, üstte, sağda ya da soldadır. Örneğin, bu kitabın kapağındaki imparatoriçede, sağ üst taraftaki küçük kubbenin tepesi, büyük kemerin altında merkezdeki camın ikinci sırasının tepesiyle aynı hizadadır...

---