İstanbul, bir karalamaca...
Hattat'ın meşk defteri:
Martının, güvercinin, kumrunun, küçümen
serçenin boynunda, kanadındaki
gül kesimli zümrüt gibi.
Sis içinde yakamozlanan Boğaziçi'nin
lacivert, gümüşi ve derin mavisi de olabilir.
Çınarların, manolyaların,
ele hele erguvan ağacının çiçeklerinden
tuzlu sulara düşen aynası,
ikonu niçin olmasın?

ikon, bizim yeryüzü suretimiz.
Ne Bizans, ne Selçuklu
ve ne de Osmanlısı tek başına.
Biz büyük bir mirasın tortusuyuz.
Büyük mirasın tortusunda kendini yok eden
Anka kuşu. O bir masalın parçasıydı. Ya bizler?..
Her gün yeniden kendimizi çarmıha gerdiğimiz
anlık sevinçler, sevdalar, hüzünler, iç kavgalar,
yoksulluklar ve bile bile yok etmelerin,
yalnızlıkların da kenti İstanbul.

Sabahın erinde, derin uykumuza,
kuyumcu ustası olmayan labirentin
derin dehlizlerine aldırmadan,
yeniden günü başlatan görkemli bir doğa.
Dehlizlerinde yaşarken yitip gittiğimiz
ey İstanbul!..

---