DESTANÖNÜ İşte zamanın karanlığı, gece gibi, Geçer bir gölge komadan. İşte Tanrı soluklu kıyılar, İşte Bizans, kopmuş Roma'dan. Sakallan uzamış keşişler sırtında, İlk yaza benzer bir yük: Sur örülmüş kıyılarda yokluğa taraf, Taşlarla, kıskançlıkla ağır ve büyük. Eski İstanbul, ruh kadar eski, İnsan daha fazla eskiyemez ki. Bir boşluk ki göller tadında uzun, Ya hiçe uzanmış vaktimiz, ya hepe Yedi bilinmez üstüne açılmış, Yedi tepe. Haliç, dünya öküzünün boynuzu, kımıldamaz, Kımıldar bir kapalı su. Geçer, yüzyıllar gövdesine, aydınlık, Uyumayanların uykusu. Eski İstanbul anılardan eski, Göresin usul usul gez ki…

---