Milletlerin ilerlemesi ve kalkınmasında öncelik verilmesi gereken temel mesele, eğitimin ve eğitim kadrolarının geliştirilip nitelikli hale getirilmesidir. Zira nitelikli bireyler ve sağlam bir toplumun oluşturulabilmesi, her şeyden önce ni-telikli öğretmenler yetiştirilmesi ile mümkündür. Dünyanın en iyi programı, en kusursuz pedagojisi kabiliyetsiz bir öğretmenin elinde hiçbir şey ifade etmez. Bu yüzden tarih boyunca devletler, eğitim reformlarında eğitici kadro meselesini sürekli dikkate almışlardır. Bu çerçevede özellikle 19. yüzyıl başlarında başta Avrupa'da olmak üzere, Osmanlı’da da öğretmen yetiştirecek modern eğitim kurumlan açılmış ve bu müesseseleri geliştirme yolunda adımlar atılmıştır.
Günümüzde Türkiye'de öğretmen yetiştirme faaliyeti, eğitim fakülteleri aracılığı ile yürütülmektedir. 1924 yılında İstanbul'da eğitime başlayan Yüksek Muallim Mektebi ve 1926 yılında Ankara'da “Orta Muallim Mektebi ve Ter-biye Enstitüsü” adıyla kurulan Gazi Eğitim başta olmak üzere Cumhuriyet döneminde eğitim fakültesi işlevi gören birçok kurum açılmıştır. Ancak eğitim fakültelerinin temeli araştırılmak istendiğinde daha eskilere, Tanzimat yıllarına, gitmek gerekmektedir.
Sultan 11. Mahmut'tan itibaren açılmaya başlayan batı tarzlı mektepler, beraberinde bu mekteplerde eğitim verecek yeni kadroların yetiştirilmesi meselesini ortaya çıkarmıştır. Böylece 16 Mart 1848 tarihinde Osmanlı Devleti'nde ilk kez modern anlamda öğretmen yetiştirecek olan Dârülmuallimîn açılmıştır. Kuruluş döneminde sadece rüşdiyyelere öğretmen yetiştiren bu kurum, ilerleyen yıllarda memleketteki ilk mektep ve lise öğretmenlerinin de yetiştirildiği merkez haline gelmiştir. İstanbul'daki bu okul, daha sonra Anadolu ve Rumeli’de açılan Dârülmuallimîn-i İbtidâîlerin de öncüsü olmuştur...

---