Zaten sıkış tepiş olan metrobüste daha ne kadar ilerleyebilirdik bilmiyorum. Kafamı çevirebileceğim alanın bile olmaması ayrı bir durum, ablamın benden birkaç insan ötede olması ayrı... Ha bir de sırtımdaki eşek ölüsü ağırlığını andıran çanta var.
Tamam, sıradaki durakta ineceğiz çünkü ablam galiba yaptığı kaş göz hareketleri ile bunu kastediyor. Bir an telaşa kapıldım, kendimce arka kapıya ulaşmak için kaç insanı itip kakmam gerekir diye hesap ediyordum.
Ve sonunda metrobüs durdu. Ablam uzaktan çabuk ol işareti • aptı ve arka kapıya yöneldi. Tam aceleci bir şekilde adımımı atmaya çalışıyordum ki birden telaşa kapıldım. Hemen daha hızlı bir şekilde kendimi ileri doğru atmaya çalıştım ama imkânsızdı. Çantam! Çantam sıkışmıştı. Tabi o anda elim ayağım birbirine dolaştı. Bir yandan çantamı çekmeye çalışıp bir yandan ablama bakındım. Kapının oradaydı! İşte iniyordu. Son bir hırsla çantamı çekmeye çalıştım.
“Hey! Yavaş ol!” dedi bir ses. Üzerime alındım. Ama umurumda değildi. Çantamın nereye takıldığını görmek için sağ kolumdaki askısını çıkarıp arkaya döndüm.
“Montumun cebini yırttın!” dedi aynı ses ama sesin sahibi şimdi karşımda duruyordu.

---