Ve insan rüzgarın önünde savrulan bir tohum gibidir. Nerede, ne zaman, nasıl bir yere düşeceğine rüzgarlar kara verir çoğu kez. İşte bu bilmediğiniz, seçmediğiniz ve size hangi şartları sunacağı konusunda hiçbir fikrinizin olmadığı; Hatta hiçbir fikrinizin olmadığı bir anne-baba kucağında hayata gözlerinizi açarsınız. Bütün mesele buradadır. Kader çizgisinin karşısında, cüzi irade dediğimiz kaderle mücadele de başlar. İnsan oğlu garip bir varlıktır. Başarıyı kendinden başarısızlıkların nedenlerini farklı yerlerde arar. çoğu zaman bilerek yada bilmeden, bir iman göstergesi olarak kaderi suçlar. Eh ne yapalım kader böyle imiş. Oysa insanın iradesi elindedir. Ve bu iradeyle hayra yürümek hayrı dilemek ve bu uğurda çalışmak zorundadır. Yoksa kuru bir kelamla her şeyin düzeleceğini beklemek aptallık olsa gerek. Ayet aynen şöyle der. İnsan için ancak çalıştığı vardır. bunun karşılığı hemen olmaya bilir. İnsan bu bilmeden çıktığı yolculukta bir müddet aile, çevre ve çeşitli sosyal grup, töre, ahlak ve bir müddet sonra dinin de devreye girmesiyle belli bir şekil alır. Bulunduğu ortamlar, karşılaştığı sorunlar, yaşadığı sıkıntılar insanın şekillenmesinde ana şablonu oluşturur…

---