Rüyamda bir ada görüyordum. Gökyüzü Dali mavisi, hava yumuşaktı ve yabani ot kokuyordu. Arılar neşeyle ortalıkta vızıldıyor, dalgalar sakince şıpırdıyordu. Zeytin ağaçlarının arasında bir esinti yapraklarla oynuyordu. Esmahan ve ben güneşin yaktığı bir teras ta hemen denizin kenarında yan yana uzanıyorduk. Genelde sivri dilli olan sevgilim keyifle şezlongda yana dönerken bu cennetten istisnai olarak eleştirel bahsetmiyor, dalmış bir şekilde küçük melodiler mırıldanıyordu. Ara sıra bir şişe güneş yağına uzanıyordu. Teni fazlaca korumak gerekiyordu, bikinisi herhalde bir gözlük kutusuna sığardı. Bir anda zeytin ağaçlarının yaprakları boş konserve kutuları gibi şiddetle birbirine çarpmaya başladı. 'Bu öylesine bir rüzgâr olmalı' diye kendimi sakinleştirmeye çalıştım. Ancak olay hiç de öyle değildi: Takırtı bir türlü susmak bilmiyordu. Sonra birdenbire ada, sevgilim, güneşle aydınlanan teras ve Dali mavisi gökyüzü kayboluverdi. Direnerek gözlerimi açtım, dijital işkence aleti, uyandırma saatini susturdum, ayağa kalktım ve banyoya gittim. Aynadaki buruşuk resmim bana Narr Bar'da yine geç saatlere kadar kaldığımı gösteriyordu. Bilgece bir öngörüyle oraya arabayla gitmemiştim. Narr Bar, Kottbusser Damm'daki yan sokakların birinde bodrum katta, Cafe ile şarap evinin bir karışımıydı. Berlin'de uzun süreli oturma ve çalışma odam olarak görev yapıyordu! Eğer eski arkadaşlardan oluşan bir grup çıkagelirse bir çakılma sanki önceden programlanmış gibi olurdu. Adamakıllı bir duş ve tıraştan sonra kendimi yine toplum içine çıkılır buldum. Giyindim ve mutfağa baktım. Ekmek elbette kalmamıştı, bu yüzden buzdolabı içeriğini kontrol etmeyi de gereksiz buldum…

---