Selçuklu ve Osmanlı Devletlerinin çok geniş bir coğrafya üzerinde inşa ettikleri zengin ve renkli medeniyet insanın topraktan geldiğini, yine toprağa döneceğini özümsemiş şekilde, toprakla, yani tabiatla son derece uyumlu bir hizmet anlayışını benimsemişti. Temel ilke, topraklar fethetmek değil, gönüller fethetmekti. Yavuz Sultan Selim'in, kendisini "Hâkim ül Harameyn" olarak nitelendiren Şam Emevi Camii İmamını, "Hâkim ül Harameyn değil, Hadim ül Harameyn", yani kutsal mekânların hâkimi değil, "hizmetçisi" olarak tashih etmesi, bunun en güzel ve en somut göstergesi olmuştur. Devlet Şeyh Edebali'nin sözlerinde ifadesini bulan, "insanı yaşat ki devlet yaşasın" anlayışını her alanda hâkim kılmış, millete hizmet her zaman öncelikli olmuştur. ''Ağaç kökleriyle yaşar, insanlar da..." diyor büyük mütefekkir Cemil Meriç... İşte, Türkiye Cumhuriyeti de, güçlü bir devlet geleceği kucaklayan bir ülke olarak, geçmişinden aldığı ilham ve ihtişamla geleceğe hazırlanıyor. Bugün dahi dünyaya örnek teşkil eden Vakıf Medeniyetimiz, bu anlamda mutlaka yaşatılması gereken, sahip çıkılması gereken önemli bir değerimiz, önemli bir zenginliğimizdir. Varolduğu her şehre, adeta bir fidan gibi dikilmiş vakıf eserleri, birer mimari şaheser olmanın ötesinde, insana hizmet götüren, kardeşliği teşvik eden, dayanışmayı en güzel şekilde tesis eden kurumlar olmuşlardır. İstanbul'daki Sultan Ahmet Camii, Süleymaniye, Haseki Külliyesi gibi vakıf eserleri, ibadethane olmanın yanı sıra inşa edildikleri dönemin toplumsal dokusunu da yansıtan önemli sosyal kurumlardır. Bu yapılar, bugün de kültürel ve sosyal işlevlerini sürdürmektedirler. Vakıflar Genel Müdürlüğü, vakıf medeniyetinin ülkemizin dört bir yanında oluşturduğu tarihi mirasa sahip çıkar...

---