Sayın Dekan, Değerli konuklarım ve meslektaşlarım, Sevgili öğrencilerim, 20.000'lere varan ölüm, 40.000'lerdeki yaralının yansıra 400.000'lere ulaşan yapı hasarı ile telaffuz etmesi bile ürküntü veren bir büyük felaket yaşadık. Yalnız evlerimiz, işyerlerimiz, hastanelerimiz, okullarımız sarsılıp yıkılmadı. En güçlü dayanağımız, güvencemiz, ayağımızı bastığımız toprak sarsıldı. Ruhlarımız ve zihnimiz de sarsıldı. 17 Ağustos sanırım, hepimiz için düşünsel bir milat oldu. Öncesi ve sonrası var. Öncesinde bir deprem bölgesinde yaşamakta olduğunu bilen çok sayıda akademisyen ve meslek adamı, hatta yöneticiler vardı. Biliyorum. Örneklemek gerekirse, ben, İstanbul ve Marmara bölgesinin tarihi depremleri, anıt hasarlarıyla mimarlık tarihine ilişkin bilgilere ulaşırken -alanımın dışında olduğu için- değerlendiremediğim periyotlar ilgimi çekmişti. Bilimsel toplantılarda uzmanlardan bunların tuhaf rastlantılar değil belirli denk düşümler olduğunu öğrendim. Olası bir İstanbul depremi vardı gündemde. Biliyorduk bunu. Ama bu bilgi, çoğumuz için sanırım soyut bir denklem gibiydi. Doğanın bir gün bunu kuvveden fiile çıkaracağını beklemiyor gibiydik. Deprem senaryoları hazırlanması önerileri vardı. Biliyorum. Hazırlık girişimleri de vardı, varla yok arası olsa da... Geleceği düşünme ve hazırlama geleneği olmayan ülkemizde belki daha ötesi zaten olamazdı. Ama sonrasında, 17 Ağustos sonrasında pek çok düşünme ve davranma alışkanlığının değiştiğini, en azından değişmesi gerektiğini öğrendik. Deprem artık soyut bir denklem değil. Başa gelen ve yaşanan, yaşanacak olan bir doğa olayı. İstesek de istemesek de yeni bir düşünme modeli geliştirmek zorundayız. Bu model bir yanıyla geçmişteki, yani 17 Ağustos öncesindeki düşünce alışkanlıklarımızı, edimlerimizi... Afife BATUR - Mimarlar Odası Büyükkent Şubesi Başkanı

---